Grisa, baina koloretsua

Goizeko ordu txikitan ohartu gara, urte osoan itxaron dugun eguna bukatu eta iristea nahi ez genuen eguna iritsi dela. Ostegun Gizena luzatzen saiatu gara, baina, egun zozoa, tristea, luzea,… iritsi da: Ostiral Mehea. Ohera sartu naiz ziztu batean, eta begiak itxi ditut gauaren iluntasuna ez galtzeko asmoz. Segituan loak hartu nau, poz-pozik eta irribarretsu, motza iruditu zaidan arren, ikaragarri gozatu dudalako.

12:00. Ongi etorri Aje jauna. Zein behar daukak hik, nire etxean sartzeko? Eta, are okerragoa dena, nire kaskezurrean? Haserretu egiten gara, baina, badakigu zer egin behar dugun gure etxera biharamunean etor ez dadin. Ez dugu zintzo ibili nahi, ordea; nahiago dugu ajea etxean hartu eta ostiko batez, nire kasuan ibuprofenoaren ostikadaz, etxetik bidali. Bakoitzak bere teknikak ditu, eta denak dira errespetagarriak, eguna arintzen laguntzen badute.

Halaxe hasi dut inauterien bigarren eguna, ajerik gabe eta pozik. Zer gehiago eska diezaioket Ostiral Meheari?