Eskuin muturraren gorakada mundu osoko milioika langile eta gazteren kontzientzia kolpatzen ari da. Prozesu hori aurrera doa Espainiako Estatuan ere, eta sozialismoaren eta iraultzaren esparruan kokatzen garen indar eta erakunde guztiei eragiten digu zuzenean.
Trumpismoaren agenda totalitarioa ezin da arinki hartu, ez da akzidente bat. AEBetako klase agintariaren sektore zabal baten estrategiaren aurrean gaude, aginte inperialista defendatzea eta herrialde barneko langile klasea zapaltzea helburu duena. Estrategia horren baitan kokatzen dira Gazako genozidio sionista, Iranen aurkako eraso militarra, Ukrainako gerra, Europan berrarmatzeko planak, Kubaren aurkako blokeo kriminala edo Venezuelan ezarritako uztarri koloniala. AEB barnean berriz, horren jarraipena ikus daiteke langile migratzaileen aurkako atsedenik gabeko jazarpenean, ICEren banda paramilitar eta neofaxisten ofentsiban.
Argi dago burgesia zapalkuntza moldeak nabarmen aldatzen ari dela. Demokrazia parlamentario kapitalista ahultzen ari da mendebaldeko herrialde guztietan, eta hori oso lotuta dago gertakari objektibo batekin: eskubide demokratikoak eta iraganeko konkista sozialak ezabatu beharreko oztopo bihurtzen dira monopolioen irabazi tasari eusteko eta kapital finantzarioaren diktadura ziurtatzeko.
Prozesu horretan, sozialdemokrazia funtsezkoa izan da. Erresuma Batuko Starmerrek edo Alemaniako SPDko buruzagiek eskuin muturraren esparru ideologikoak bereganatu dituzte immigrazioaren aurkako legedi arrazistetan, berrarmatze planak babesten dituzte zerbitzu publikoak suntsitzen dituzten bitartean, milaka milioi eurorekin babestu dute Ukrainako gerra inperialista, eta genozidio sionistaren konplize zuzenak dira.
Pedro Sanchezen kasuan, Gazako genozidioaz hitz egin duen arren eta Trumpekin tirabira dialektikoen agerpena erabili duen arren, argi utzi du NATOren bazkide fidagarria dela eta ez duela harreman diplomatiko, militar eta komertzialik hautsi Netanyahuren erregimenarekin.
PSOEren politika kapitalistei esker, Ibex 35ak mozkinetan markak hautsi ditu, etxebizitzen espekulazioa eta errentatzaileak blindatu ditu, osasuna eta hezkuntza publikoa pribatizatzen jarraitzen du eta gastu soziala hezurreraino murrizten jardun du.
Gobernu "aurrerakoiaren" urte hauetan, Estatuaren aparatuaren izaera faxista larriagotu egin da: errepresio poliziala jo eta su ari da, eta ezker militantearen eta sindikalismo borrokalariaren aurkako muntaia judizialak ausartagoak dira. Jakina, ofentsiba horrek Gobernua bera ere harrapatu du, publikoa eta nabarmena denez.
Zalantzarik gabe, Ceutako krisiak Pedro Sanchezen eta bere ministroen benetako jarrera biluztu du. Marokoko diktaduraren izugarrikeriatik eta inperialismoak Afrikan eragindako basakeriatik ihes egiten duten 80.000 pertsonen sarrera "Espainiako lurraldetasunaren urraketa" gisa definitu du. Hori "inbasioaz" hitz egitearen berdina da, Voxen eta PPren kanpaina arrazista eta espainolistaren terminoak onartzea alegia.
Argi geratu da gobernu "aurrerakoiaren" ustezko "antifaxismoa" iruzur hutsa dela. Hainbat astetan oinarrizko giza eskubideen urraketak baimendu ondoren, kanporatzeak errazteko, atzerritarren legea gogortuko duela iragarri du. Ehunka militar eta polizia bideratu ditu etorkinak beldurtzera eta etengabeko eraso bortitzak antolatzen dituzten faxistak babestera.
