Joxepak esan zidan guztia

Idazten ari nintzela Joxepa hurbildu zitzaidan.  
- Nik gaztetan ere idazten nuen. Euria egiten zuenean mandioan, eta eguzkia egiten zuenean baratzera jaisten nintzen. Alaba zaharrena nintzen, eta berehala, baserriko lanak egiten hasi eta idazteari utzi nion.
- Pena, ezta?
- Bi toki horietan besterik ez nuen idazten. Zu ere beti hona etortzen zara idaztera?
- Ez dut larregi idazten. Toki hau, ordea, askotan bisitatzen dut.
Zerkausian nengoen, arratsaldeko 19:00ak inguruan.
- Toki ederra da, bai. Hiriguneko zalapartatik urrun eta aldi beren hurbil. Errioaren sintonia zoragarria da ordu honetan: patroiaren oihuak eta arraunketaren burrunba. Berezia da oso itsasorik gabeko herri batean arraunean egitea. Zu ere arraunlaria al zara?
-  Ez nahiz behin ere putzura sartu. Noiz edo noiz gogoa izan dut, baina...
- Nire semea arraunlaria zen. Ondo gogoan ditut hemen egiten ziren estropadak. Jende-uholdea bertaratzen zen eta isiltasuna animo oihuek hausten zuten. Niri oilo-ipurdia jartzen zitzaidan.
- Azken 9 urteetan ohitura hori berreskuratu dute.
- 70. hamarkadan arraunean ibiltzen ziren lagun talde baten ilusio eta lanaren emaitza dela diote. Eta egunkarietako lerroburuek diotenez, urrutira ailegatu dira.
- Kontxako Banderara sailkatzeko zorian egon ziren neskak, besteak beste.
- Herria urdinez jantziko zen egun hartan, ezta?
Isilik geratu nintzen. Irailaren 13a zen. Oilo-ipurdia izan nuen egun hartan, eta malkoak begietan. Barrura begiratzeko leihoak izaten dira kanpotik jasotako kritikak, balora eta txalotu dezagun herriak duen altxorra.