Eguzki leuna arratsean.
Ezkietan huntza zerurantz
eta isiltasunaren lurrina nonahi.
Ez nau inork espero hemen,
hau ez da nire etxeko loredia.
Pago ikaragarri baten itzalera eseri
eta koadernoa atera dut.
Korapilo bat daukat sabelean,
buruan nire aurrekoek idatzi zituzten poemak.
Nire soak ez du ezer berririk ikusten,
dena atzokoa da, zaharra.
Ez dago zer izkiriaturik, beraz.
Eta, hala ere, begiak itxita,
bada zerbait gogo-bahitzen zaituena,
epifania ttiki baten errainua,
soinu ezdeus baten ezintasuna…
Bakean daude zaldi urdinak,
behorrak eta erlojua,
bakean bide malkarrean lokatza.
ATARIA ez da soilik komunikabide bat: komunitate baten ahotsa da, eta urte hauen guztien ondoren, zuen babesa behar dugu, inoiz baino gehiago: ATARIAk behar du Tolosaldea. Horregatik erronka bat daukagu esku artean: gure eskualdeko 28 herrietan hamarna harpidedun berri behar ditugu. Zu falta zara, bazatoz?
EGIN ATARIKIDE!