Orain ulertzen dut zergatik
jartzen zaizkien izenak
graziei: orina, sudur-motza, ezpain-lorea.
Orain ulertzen dut zergatik
hainbeste txera eta dedikazio.
Orain ulertzen dut zergatik.
Marko Antonio Flaminioren latinetik
ekarriak balira bezala hitzok
orain ulertu ditut.
Inoiz bukatzen ez den bide bat delako
umeen larruazalaren usaina.
Izorratu egiten ditugulako
harik eta gugandik
askatzen diren arte.
Orain ulertzen dut:
petaloak dira ur gainean,
loreak lur lehorrean.
Ama* behar dute
aita* behar dute
soilik hasieran.
Orain ulertzen dut
asti pixka bat gehiago
behar izatea.
ATARIA ez da soilik komunikabide bat: komunitate baten ahotsa da, eta urte hauen guztien ondoren, zuen babesa behar dugu, inoiz baino gehiago: ATARIAk behar du Tolosaldea. Horregatik erronka bat daukagu esku artean: gure eskualdeko 28 herrietan hamarna harpidedun berri behar ditugu. Zu falta zara, bazatoz?
EGIN ATARIKIDE!