Egoera oso delikatua da, beldurgarria ere esango nuke. Maduro beti izan da Kubaren aliatu estrategiko nagusietako bat, eta haren erorketak ondorio aurreikusezinak ekar litzake. Jada ahulduta dagoen Kubako ekonomiak kolpe latza jasan lezake; izan ere, uharteak neurri handi batean Venezuelarekiko merkataritza-harremanetan eta lankidetzan izan du oinarria. Lotura hori galtzeak krisi ekonomikoa areagotu lezake. Argindar-mozketak nabarmenagoak lirateke: lehen jasanezinak baziren, orain ez dut pentsatu ere egin nahi.
«Jada ahulduta dagoen Kubako ekonomiak kolpe latza jasan lezake; izan ere, uharteak neurri handi batean Venezuelarekiko merkataritza-harremanetan eta lankidetzan izan du oinarria»
Baina kontua ez da ekonomikoa bakarrik. Maduroren bahiketak eskualdeko ideologia sozialista ere zauritu du, eta Kuba bere eredu politikoa babesteko neurri zorrotzagoak hartzera behartuta egon liteke. Horrek, gainera, Kubaren eta Ameriketako Estatu Batuen arteko harremanak —jada tentsioz beteta daudenak— are gehiago okertzea ekar lezake.
Eta zer esan Maduroren bahiketari buruz? Nire ustez, neurri hori inperialismo yankearen adibide garbia da, eta nazioarteko komunitateak ez du ezertxo ere egiten mundua kontrolatzen duen Hitler berriaren aurrean. Trumpen jarduna gaitzestea ez da nahikoa. Izugarrizko lotsa ematen dit Europaren jarrerak.
Gaur Venezuela bada ere, bihar Groenlandia izan liteke, edo Iran, Kolonbia, Mexiko, eta, nola ez, Kuba bera.
Venezuelaren erorketa hondamendia litzateke Kubarentzat eta, oro har, eskualde osoarentzat. Bada garaia nazioarteko komunitate berri bat eraikitzeko, herrien subiranotasuna benetan defendatuko duena.