Alkohola oso normalizatuta dago gure gizartean. Gure gurasoei txikiak zirela txupetea anisetan bustitzen omen zieten, askotan, lo azkarrago hartzeko. Hori aldrebeskeria bat iruditzen bazaigu ere, beste era askotara normalizatuta dugu alkoholaren kontsumoa. Normalizatuta dugu gauzak ospatzeko garagardo bat hartzeko gelditzea. Normalizatuta daukagu otordu berezietan, behintzat, alkoholarekin jatea —kasurik onenean hori, etxe askotan egunero jaten baita ardoarekin—. Normalizatuta daukagu parranda-alkohola binomioa, parranda alkoholik gabe erabat pentsaezina egiten zaigularik. Normalizatuta daukagu urarekin topa egiteak zorte txarra ematen duela esatea; eta beraz, normalizatuta dugu topa egiteko edalontzia alkoholez betetzea. Normalizatuta ditugu lanaren osteko kañak, kafeari ttanttoa botatzea edo mendi bueltaren osteko sagardo botila. Normalizatuta bazkalosteko kubatak familia bazkarietan, patxarandun kuadrilla bazkariak zein txupitoak, erruz.
«Eta badakizue zer ez dagoen normalizatuta? Alkoholik ez kontsumitzea 'pisuzko' arrazoirik gabe»
Eta badakizue zer ez dagoen normalizatuta? Alkoholik ez kontsumitzea «pisuzko» arrazoirik gabe. Izan ere, zuk poteatu dezakezu alkoholik gabe, haurdun bazaude. Poteatu dezakezu alkoholik gabe, kotxea hartu behar baduzu —eta askotan ezta hori ere—. Poteatu dezakezu alkoholik gabe, mediku tratamenduren bat hartzen ari bazara. Poteatu dezakezu alkoholik gabe, kirol ekitaldi garrantzitsu baterako entrenatzen ari bazara... Baina kasuistika hori ez badago tartean, ezin duzu alkoholik gabe poteatu. Gure gizarteak ez du onartzen alkoholik ez edatea horretarako «pisuzko» arrazoirik ez badago behintzat. Eta komatxo artean idazten dut pisuzko, gizarteak hala definitzen duelako. Zeren... Zergatik ez da pisuzko arrazoia ez dudala edan nahi, besterik gabe? Edo zergatik ez da pisuzko arrazoia ez dizudala zertan azaldu zergatik ez dudan edan nahi?
Alkohola edaten nuenean ere, gertatu izan zait ez edateko erabakia hartzea eta epaitua izatea. Eta ziur nago, nire konfiantzazko zirkulutik at, gertatuko zaidala hemendik aurrera ere; arrazoi handiagoarekin, gainera. Izan ere, orain ez da ez dudala une horretan edan nahi, baizik eta, ez dudala edaten.
Kontuak kontu, eta nutrizioarekin lotze aldera, garrantzitsua iruditzen zait alkohol dosi segururik ez dela existitzen gogoraraztea. «Baina egunean kopa batek ez dizu kalterik egingo». Beno, edo bai. Neurotoxiko bat da, azken finean. Ez da gauza bera egunean bi litro ardo edo kopatxo bat edatea, noski. Baina onura, ez batak eta ezta besteak ere. «Baina ardoa ez al zen kardiobabeslea?». Ez. Mahatsak du kardiobabeslea den nutriente bat. Ardoak ere bai, noski, mahatsetik datorrelako. Baina ardoak alkohola du. Aurrez esan bezala, neurotoxiko bat. Beraz, ez, ez edan ardoa bihotza babestu nahi baduzu, jan mahatsak. Eta gogoratu, alkoholikoa ez dela barra ertzean mozkor-mozkor dagoena eta zutik mantendu ezin dena bakarrik.
Beraz, momentuz, alkoholik edan gabe jarraituko dut. Ahalik eta azalpen gutxien emanez —eta gutxiago epaitzeko asmotan galdetzen duenari—, eta nik ere alkoholik kontsumitzen ez duenari azalpenik eskatu gabe. Nire gibelak eta gorputzak eskertuko dute. Eta nire diru-zorroak ere bai.