Gure gizartea aldatzen ari da, eta Anoeta ez da salbuespena. Datuen azterketak errealitate gordin bat erakutsi du: herria bizkor zahartzen ari da (65 urtetik gorakoak biztanleriaren % 21 dira jada), eta 80 urtetik gorakoen heren batek mendekotasun-mailaren bat du. Gainera, orain arteko eredua, gehienbat familiarra eta feminizatua, agortzen ari da. Emakumeek beren bizkar hartzen dute zaintza-karga gehiena, eta horrek neke fisiko zein emozional handia eragiten die. Familia-sareak txikitzen ari diren honetan, ezin dugu onartu zaintza pertsona gutxi batzuen gain geratzea.
«Anoetak, ordea, erronkari aurrez aurre begiratzea erabaki du. Udalak abian jarritako prozesu honetan, zaintza eremu pribatutik publikora eta komunitariora atera nahi da»
Anoetak, ordea, erronkari aurrez aurre begiratzea erabaki du. Udalak abian jarritako prozesu honetan, zaintza eremu pribatutik publikora eta komunitariora atera nahi da. Administrazioaren, profesionalen eta herritarren arteko elkarlana ez da soilik asmo on bat; egituratutako plan bat da, Zaintza Mahaia eta Herri Topaketak bezalako guneekin, non herritarren ahotsak eta beharrak erdigunean jartzen diren.
Eredu berri honek zaintza «gizatiarragoa» egitea du helburu, pertsonen erritmoak eta historia errespetatuko dituena, eta ez soilik asistentzia tekniko hotz bat eskaintzea. Komunitateak zaintzarako duen «potentzial handia» aktibatzea da gakoa, auzo-sareak inplikatuz eta bakardade-arriskuari denon artean aurre eginez.
Bidea hasi besterik ez da egin, baina norabidea egokia da. Zaintza-eredu bidezkoago, koordinatuago eta gizatiarrago bat eraikitzea herri oso baten konpromisoa da. Anoetak erakutsi digu zaintza politikarako eta ekintza komunitariorako gaia dela. Jarrai dezagun bide horretan, herritar bakoitzaren ongizatea bermatuko duen herri zaintzailea eraikitzen. Denon artean, elkar zainduz, hobeak garelako.