Eta eguna buka dadin baino lehen
itxaron egiten dut,
ate-leihoak irekitzen ditut,
bihotza pausatzen dut mahai gainean,
nire izena ahanzten dut edo zeruarena,
eta xoxoen isiltasuna entzunez
esertzen naiz.
Nori eta noizdanik,
zeri eta zergatik?
Noren zain nago gauero
begietan iazinto bat loratu zitzaidanetik?
Den-dena ikusi ondoren,
milaka hitz eta kolore erabili eta gero,
milaka ehundura, liturgia, pentsamendu,
zer ditxarot badenaz,
zer desio dut ez denaz?
Gaua badator eta ez dago erantzunik.
Beti iristen da gaua bere iltze gorira
eta irribarrez,
eta bere mantuak itxaronaldia
ez-itxarote bihurtzen du,
bizitzea baizik,
itxaronez bizitzea,
bizitzeko itxarotea.
ATARIA ez da soilik komunikabide bat: komunitate baten ahotsa da, eta urte hauen guztien ondoren, zuen babesa behar dugu, inoiz baino gehiago: ATARIAk behar du Tolosaldea. Horregatik erronka bat daukagu esku artean: gure eskualdeko 28 herrietan hamarna harpidedun berri behar ditugu. Zu falta zara, bazatoz?
