ezin harria urtu.
Agian, oinak bai, ordea.
Eta, orduan, oingabetua,
hegan igoko naiz
Ikaro baino gorago;
eta jaitsiko naiz,
aingeru eroria baino beherago;
eta, oinak pausatu ordez,
belauniko hartuko dut lurra.
Nire esperantza
tortura hutsa da, badakit,
amaiera gaiztoa du, badakit,
baina hegaldatzeko irrikak
bizi nau;
ez du parerik.
Hemen nago,
oinak harrian
orkatiletaraino sartuta.
Ez diogu hau kapritxo hutsagatik: lagundu iezaguzu. Eduki hau guztia doan ikusten duzu ez dugulako irudikatzen euskarazko hitzik gabeko Tolosalderik. Atarikide, iragarle eta erakunde askoren laguntzarik gabe ezinezkoa litzateke. Zenbat eta komunitate handiagoa sortu, orduan eta sendoagoa izango da ATARIA: zurekin, zuekin. Ez utzi biharko gaur egin dezakezuna: egin zaitez Atarikide!
EGIN ATARIKIDE!