ezin harria urtu.
Agian, oinak bai, ordea.
Eta, orduan, oingabetua,
hegan igoko naiz
Ikaro baino gorago;
eta jaitsiko naiz,
aingeru eroria baino beherago;
eta, oinak pausatu ordez,
belauniko hartuko dut lurra.
Nire esperantza
tortura hutsa da, badakit,
amaiera gaiztoa du, badakit,
baina hegaldatzeko irrikak
bizi nau;
ez du parerik.
Hemen nago,
oinak harrian
orkatiletaraino sartuta.
ATARIA ez da soilik komunikabide bat: komunitate baten ahotsa da, eta urte hauen guztien ondoren, zuen babesa behar dugu, inoiz baino gehiago: ATARIAk behar du Tolosaldea. Horregatik erronka bat daukagu esku artean: gure eskualdeko 28 herrietan hamarna harpidedun berri behar ditugu. Zu falta zara, bazatoz?
EGIN ATARIKIDE!