Zirkuitua eta denboraren lurrina

Erabiltzailearen aurpegia

Ederki hasi dugu urtea. Etxeko berogailuaren instalazioa urez elikatzeko giltza hondatu eta zirkuitua bete eta bete egin da gauez, lehertu arte. Azpiko bizilagunaren sukaldeko putzua ikusi behar gure etxekoa nola azaldu zaigun irudikatzeko.

- Ama, lasaaai, zergatik jartzen zara hain urduri?

Teknikaria etorri bitartean, ebidentzia: alperrik da hustu eta hustu aritzea, baldin eta zirkuitua kargatzen duen iturria eteten ez bada. Ura moztea da, jakina, behin-behineko irtenbidea. Uraren sarbideari neurria hartu arte, behintzat.

Ez ote da seinale bat izango?

Bizitzaren osotasuna ezin da kantitatearen arabera neurtu, irakurri dut egunotan Byung-Chul Han korearrak idatzitako Denboraren lurrina liburuan: bizitza azkarrago bizitzeak, gauza gehiago eta gehiago egiteak ez du inolaz ere bizitzari etekin gehiago ateratzen laguntzen. Alderantziz. Patxada ez hartzeak bizitzaren kontzientziaz gozatzea eragozten du.

Perspektiba hartzeko, iradokitzen du egileak, orainaldiaren narratiba gainditu eta iraganari eta etorkizunari ere eskaini behar diegu denbora. Eta elkar entzuteari eta ulertzeari. «Jendea presaka dabil orainaldi batetik bestera. Eta horrela jendea zahartu egiten da, baina heldutasunik gabe».

Presaren garaiak ez du usainik, dio idazleak. Lurrina poliki dastatu behar baita, gaur gure bizitza gobernatzen duten irudiak baino askoz ere mantsoago. Eta usaimena ezinbestekoa da egunerokoan bazter utzitako sentimendu eta esanahiak berreskuratuko baditugu...

- Orduan konponduta dago, ezta ama?

- Oraingoz bai, ez kezkatu.

Eta nire barne-zirkuituaren giltzatxoak eta biok zeharka begiratu diogu elkarri, negoziazioa latza baina emankorra izango dela jakitun. Urte berri on!

Ez diogu hau kapritxo hutsagatik: lagun gaitzazu . Eduki hau guztia doan ikus dezakezu euskarazko hitzik gabeko Tolosaldea ez dugulako irudikatzen. Atarikide, iragarle eta erakunde askoren laguntzarik gabe ez litzateke posible hori. Gero eta komunitate handiagoa sortu, orduan eta sendoagoa izango da Ataria: zurekin, zuekin. Ez utzi biharko gaur egin dezakezun hori: egin zaitez Atarikide!


EGIN ATARIKIDE!