Inbasioa?
58.000 umezurtz geratu diren haurren eta Gazan Mendebaldeko botere kapitalista guztien oniritziarekin gerra-makineria sionistak hil dituen 60.000 haur baino gehiagoren artetik bati galdetu ahal izango bagenio[1], nola deskribatuko ligukete Tel Avivetik etorritako inbasioa?
Segur aski, kontatuko ligukete haien inbaditzaileak hortzeraino armatutako soldaduak zirela, bonbardaketa bortitzen ondoren ibilgailu blindatuetan iristen zirenak; zigorrik gabe sarraskitzen zituztela, gosez eta egarriz inguratzen zituztela, eta era guztietako erredura eta mutilazio izugarriak jasan zituztela. Eta gaur Ceutan gertatutakoagatik haserre protestan ari diren agintari berberek Israelgo tropak txalotzen zituztela orduan.
Beraiek izan dira herri palestinarraren aurkako genozidioa eta garbiketa etnikoa planifikatu, finantzatu eta praktikan jarri zutenak.
Esango ligukete inbasio hark, hain zuzen ere, ez zuela zerikusirik milaka pertsona haiekin: langileak, emakumeak eta gazteak, horietako asko nerabeak, zeinen gerra-uniformea galtza motzez eta txankletaz osatzen baita, eta garraiobidea… hondartzako flotagailuak.
Esango ligukete, halaber, haien inbaditzaileek ez zutela egun batean edo bitan alde egin. Ez zirela pobreziatik eta diktadura baten errepresiotik ihesi etorri, ez zirela Gazan lan bila sartu. Aitzitik, palestinar familia langileek hainbeste lan eta ahaleginez eraikitako ospitaleak, eskolak eta etxeak suntsitzera iritsi zirela. Ez zirela inbaditzaileak ihes egin zutenak izan, eta gaur egun, haiek direla beren lurraldean desplazatuta daudenak, milioi eta erditik gorakoak.
Era berean, azalduko ligukete “bake-plan” kolonialista eta iruzurrezko hura egin eta hamar hilabetera 1.000 palestinar baino gehiago, horietako asko haurrak, inbaditzaile berberek hil dituztela; haien bizitza ez zela sekula normaltasunera itzuli; infernu batean bizi direla, ez dutelako babes hartzeko teilaturik, ezta eskolarik ere; desnutrizioa dutela eta sarna eta arratoien hozkadak pairatzen dituztela.[2]
Sarrera eskubidea erreserbatuta: Turistak ongi etorriak, baina pobreak ez
Mundu osoko atzerakoiek errealistak direla diote, eta gure “ongizate-estatuak” ez duela nahikoa aberastasun, hau da, etxebizitza, osasun-zerbitzu, garraio, ur-baliabide, elikagai eta abar, migratzaileen sarrera askea ahalbidetzeko.
Egia da, ordea, horretan oso malguak direla. Haien interesak defendatzeko ehunka mila milioi bideratu behar badira aurrekontu militarretara, edozer gauzaren kontura egiten dute. Are gehiago, une jakin batean ekoizpen kapitalistak enpresaburuek eskulan gehiago eskatzera bultzatzen baditu, orduan, nagusien ahotsari men eginez, atea pixka bat irekitzen dute.
Eta, noski, atzerritarra pobrea ez bada eta bere dirua eskuzabal gastatzera badator hoteletako, turismo-apartamentuetako, jatetxeetako, tabernetako, supermerkatu-kateetako, higiezinen agentzietako… jabeak aberasteko, orduan magia gertatzen da. Turistak eta aberatsak, edozein nazionalitatetakoak direla ere, oso ongi etorriak dira; baina migratzaile pobrea, ustez gure lanpostuak eta gure pagatxoak kentzen dizkiguna eta gizarte-zerbitzuen kolapsoaren erantzulea dena, hori da etsaia. Deabrua baino okerragoa.
Mundu osoko atzerakoiek errealistak direla diote, eta gure “ongizate-gizarteak” ez duela nahikoa aberastasun, hau da, etxebizitza, osasun-zerbitzu, garraio, ur-baliabide, elikagai eta abar, migratzaileen sarrera askea ahalbidetzeko.
Duela egun batzuk, Ceutako presidente Juan Jesús Vivasek adierazi zuen egoera jasanezina zela, migratzaileen kopurua “Ceutako biztanleriaren %70era” iritsi zelako”[3]. Kontraesana irudi liteke, baina Ceutan tragedia dena pozgarri bihurtzen da beste ordezkari publiko batzuentzat, bai behintzat Chipionako errejidorearentzat eta ostalaritzako enpresaburuentzat. Izan ere, Chipionako herri horrek 10 aldiz handitu du bere biztanleria abuztuan, 20.000 biztanletik 180.000ra igaroz: “txipioneroak dira eta etxean bezala daude”, dio harro Luis Mario Aparcero Cadizko alkateak. [4]
Norbaitek erantzungo digu turismoa motor ekonomiko handia dela, eta horrek enplegua eta herrialdearen aberastasuna haztea eragiten duela.
Arazoa da turismoaren aberastasuna, kapitalismoan beti gertatzen den bezala, ez dela guztiengana iristen; are gehiago, haren metaketa gehiengoaren esplotazioaren eta miseriaren kontura egiten da. Sektore honetan sortutako enplegua soldata baxuek, amaierarik gabeko lanaldiek, behin-behinekotasunak eta lanbide-gaixotasun ugarik markatzen dute. Zenbat zerbitzari eta zerbitzari, garbitzaile eta garbitzailek, prekarietate horren biktima izanik, aldatuko lukete lanbidez aukera izango balute!
Hainbesteraino iritsi da egoera, non Costa del Solen eta Balear Uharteetan gero eta irakasle eta mediku gehiagok, gure seme-alabei irakatsi eta gaixorik gaudenean sendatzen gaituztenek, kotxe eta karabanetan lo egiten dutela, alokairuen prezio ezinezkoaren aurrean. Baina zer axola dio, higiezinen espekulazioa “inbasio” honen funtsezko katebegi bihurtu bada!
Gainerakoentzat, turismo-sektorean lan egiten ez dutenentzat, ondorioak argiak dira: etxebizitzen garestitze jasanezina, elikagaien eta aisialdiaren prezioen gorakada, zerbitzu publikoen masifikazioa eta prekarizazioa, zikinkeria eta zarata, ingurune naturalen suntsipena, ur-kontsumoaren gaineko murrizketak… azken batean, gure auzo eta herrietan gure bizitza duinago egiten duen guztiaren desagerpena.
Turismoaren tsunamiak, gure eskubideetako asko aurretik eramaten dituenak, ez dio hazteari uzten: 2023an 85,1 milioi turista izan ziren; 2024an, 93,8; 2025ean, 96,8 eta 2026an 100 milioitik gertu egongo ginateke.
Turismoaren tsunamiak, gure eskubideetako asko aurretik eramaten dituenak, ez dio hazteari uzten: 2023an 85,1 milioi turista izan ziren; 2024an, 93,8; 2025ean, 96,8 eta 2026an 100 milioitik gertu egongo ginateke.
Beraz, mugak irekita edo itxita egotearen arrazoia ez dago baliabide edo espazio faltak zehaztuta, baizik eta erosteko ahalmenean, pobrezian edo aberastasunean. Klase-kontua da.
Gure anaia-arreba migratzaileen aurkako deshumanizazio-kanpaina basatiak helburu argia du: banatzea eta etsaia nor den nahastea, arrazakeriaren pozoia txertatzea.
Zein da helburua? Herrialde gutxi batzuetan oraindik eskubide batzuk ditugun langileok konbentzitzea arazoa aberatsak ez direla, pobreak baizik.
Denok pentsatzea itsu-itsuan Faten BenOmar el Azizi, futbol profesionalean jokatzeko ametsa betetzen saiatzen ari zela Ceutako uretan hildako 20 urteko emakume gazte marokoarra, mehatxu bat dela. Eta 9 urte besterik ez dituen Mohamed Afasi, 14 urteko Nada Al-Shiba eta 16 urteko Marwa Aheithour, gaur egun desagertuta daudenak, beren amek negarrez bilatzen dituztenak eta, zoritxarrez, hilda egoteko aukera handiak dituztenak, hori merezi zutela pentsa dezagun; izan ere, haiek bezalako adingabeak omen dira osasun eta hezkuntza publikoaren degradazioaren eta masifikazioaren erantzuleak, eta ez aurrekontu-murrizketak eta politika kapitalistak. Ordezkatu egingo gaituztelako eta aberriaren burujabetzarako mehatxu direlako.
Horrela elikatzen da faxismoa: gizakiak deshumanizatuz, errugabeei errua egotziz, sarraskituz eta Mohamed VI.a edo Netanyahu bezalako diktadore odoltsuak goretsiz.
Arazo emozional hutsagatik gehien sufritzen dutenekiko elkartasuna defendatzen dugula uste dutenak oker daude. Egia da, borrokalari beterano batek zioen bezala, «pertsona ona izan zaitezke komunista izan gabe, baina ezin zara komunista izan pertsona ona izan gabe». Baina hori baino askoz gehiago dago.
Lortu dugun guztia, gutxi edo asko izan, zapalduen batasunari esker lortu dugu, zapaltzaileen aurrean elkartuta. Ez gaitu batzen jaio ginen lur zatia -bide batez, guk aukeratu ez genuena-; ezta gure azalaren koloreak, generoak edo erlijioak ere. Barrikadaren zein aldetan gauden eta norekin partekatzen dugun erabakitzen duena zera da: gure bizibidea gure lanetik datorren ala beste gizaki batzuk esplotatzetik. Horregatik da hain garrantzitsua klase gisa dugun batasuna.
Itotzen gaituen krudelkeria honetatik eta gure biziraupen fisikoa zein morala mehatxatzen dituen gero eta miseria eta suntsipen handiagotik salba gaitzakeen gauza bakarra honetaz jabetzea da: Marokon jaio izan bagina, Faten izango ginatekeela, eta gure seme-alabak Mohamed eta Marwa izango liratekeela.
Biktima guztien familiei gure atsekabe sakona adierazten diegu, eta gure klase elkartasuna. Haien seme-alaben, bikotekideen, lagunen eta senideen bizitzek gureek bezainbeste balio dute, eta haien mina gurea bezain sakona da.
Horregatik, ez da nahikoa Abascal edo Feijóo seinalatzea, ezta ehun biktima izan beharrean milaka izan beharko luketela uste duen faxisten zaborra ere. Ezker instituzional eta gobernukoak ere erantzukizun handia du; izan ere, kasu honetan trumpismoaren, sionismoaren eta Marokoko diktaduraren kolpeak jasaten dituen arren, badu bere erantzukizuna.
Sánchez-en Gobernuak Europa gotorlekuaren proiektuan parte hartzen jarraitzen du; immigrazioaren aurkako legediaren mekanismo arrazisten parte da, eta EBren eta NATOren helburu inperialistekin bat egiten du. Eta hori erakutsi du gertakari hauetan Marokoko diktadura zurituz eta “Espainiako lurralde osotasunaren bortxaketaz” hitz eginez, inbasio bati erreferentzia egiteko beste modu bat baita.
Ezker Iraultzailean, gure adierazpenean azaldu dugun bezala, oso argi daukagu zein den gure jarrera klase-borrokan.
Biktima guztien familiei gure atsekabe sakona eta klase elkartasun sakonena helarazi nahi diegu. Haien seme-alaben, bikotekideen, lagunen eta senideen bizitzek gureek bezainbeste balio dute, eta haien mina gurea bezain sakona da, maite ditugunei kentzen dizkigutenean sentitzen dugun mina bezain sakona. Izan ere, ez dira migratzaileak, ez pobreak, ez musulmanak, gure klasearen parte dira. Izan ere, ez gara faxistak, ez gara burgesak, ezta beren burua ezkertiartzat duten berritsuak ere. Langile kontzienteak gara, komunistak gara.
Zutik lurrean kondenatu
zaren langile tristea!
Aldaketak datoz mundura,
nor den herriak badaki.
Bihar izan dadin
Internazionala
pertsonaren adin.
[1] https://unrwa.es/actualidad/noticias/huerfanos-en-gaza-una-crisis-profunda/
[2]https://www.rtve.es/noticias/20260725/barrera-arena-israel-levanta-gaza-afianzar-division/17166472.shtml
[3] https://cadenaser.com/nacional/2026/07/31/las-primeras-estimaciones-del-gobierno-cifran-en-49000-las-personas-que-han-cruzado-de-marruecos-a-ceuta-cadena-ser/
[4] https://www.elcorreoweb.es/andalucia/2025/08/02/chipiona-
