Txina, fenomeno berri baten analisi marxista
Munduko arkitektura politikoa eta klase borroka definitzen ari diren alderdietako bat eztabaidatuz ireki genuen Eskola: Txina superpotentzia gisa igotzea eta AEBekin hegemonia lortzeko lehian aritzea.
Barbara Areal, Juan Ignacio Ramos, Rodrigo Pasero eta Ruben Fernandezek aurkeztu zuten lehen panela. Txinaren fenomenoa bere sustraietatik landu dugu, 1949ko iraultzatik gaur egunera arte. Nola pasa ahal izan da Txina herrialde atzeratua izatetik potentzia gisa posizionatzera esparru guztietan? Zein da maoismoaren eta SESBeko esperientzia estalinistaren balantzea? Zergatik egiten diogu uko Txinan “merkatu-sozialismoa” egoteari eta zergatin ezaugarritzen dugu Estatu kapitalismo inperialistaren erregimen oso berezi gisa? Zergatik ari da Trump Txinari eusteko saiakeran porrot egiten eta zeintzuk dira AEBetako gainbehera inperialistaren gakoak?
Gai horiek eta beste asko sakonki azaldu ziren, bai azalpenetan, bai lau ordu baino gehiago iraun zuen eztabaidan, eta, alde askotan, hurrengo eztabaidaren edukiarekin lotu zen.
Gerra inperialisten eta eskuin muturraren gorakadarren aurrean
Víctor Taibo, Carlos Ramírez, Miguel Ángel del Barrio eta Coral Latorrek hasiera eman zioten bigarren panelari. AEBetan eta Asiako herrialde erraldoian liskarrak nagusi diren egoera honetan, mundua suntsitzen duten gerra inperialisten ziklo berria eta sistemaren krisi organikoarekin eta eskuin mutur globalaren aurrerapenarekin duen erlazioa aztertu zuten.
Ukrainako gerraz, berrarmatze politikez eta haien ondorioez, Gazaren aurkako genozidio sionistaz, kontzientzian izan zuen eraginaz eta kaleetan milioika lagunen erantzunaz sakondu ahal izan genuen, eta Washingtonek eragindako bortizkeria goreneko estrategia horren azken-aurreko kapitulua: Iranen aurkako eraso inperialista eta AEBek ayatolasen eta Txinaren eskutik jasandako porrot umiliagarria.
Aparteko ondorioak ateratzen dira gerra inperialisten ziklo berri honetatik, merkatuen, lehengaien eta munduko merkataritzaren arlo erabakigarrien aldeko borrokan. Kapitalismoaren barne orekaren haustura larriagotzen duen indar harremanean aldaketa sakona dago, munduko ekonomia atzeraldi berri baten eta IAren burbuila espekulatiboaren eztandaren atarian jartzen duena. Horrek guztiak monopolio handien boterea indartzeko eta eskubide demokratikoak likidatzeko estrategia bizkortzeko baldintza objektiboak sortzen ditu.
Oinarri hori ezinbestekoa da demokrazia burgesaren krisia eta eskuin muturraren gorakada ulertzeko, sozialdemokraziaren politika kapitalisten porrotari esker indartzen den prozesua. Alderdi horiek guztiak eta beste asko, Fronte Bakarraren taktika kasu, sakon landu genituen larunbat goiz osoan zehar, parte-hartze handiko eztabaidan.
Klase borroka Espainiar Estatuan
Guk ez dugu prestakuntza teoriko marxista erudizio ariketa akademiko gisa ulertzen, baizik eta alderdia eraikitzeko behar gisa eta ekintzarako gida gisa. Jakina, teoria esperientzia praktikoan baino ez da egiaztatzen. Klase borroka prozesu bizia da, planteamendu teoriko asko berretsi, zehaztu edo zuzentzen dituena, eta sektarismotik eta doktrinarismotik ihesi mugimendutik entzun eta ikastera behartzen gaituena.
Horregatik panelik bizienetako bat izan zen Borja Latorre, Marina Mata, Juan Ignacio Ramos eta Carlos Ochoaren eskutik Espainiako Estatuari eskainitakoa larunbat arratsaldean.
Auzi garrantzitsuenetan sakondu genuen, eskuin muturraren ofentsiba judizial eta politikotik Pedro Sánchezen Gobernuarekin amaitzeko, eta puntu honetara iristeko gakoak, azken hamarkadako historiaren errepaso ezinbesteko bat egiten dugu eta neurtzen dugu. 15Mren eztanda eta bere hedatze-uhin guztia, Podemosen sorrera, aldaketaren udalen esperientzia, PSOEren barruko prozesuak, Kataluniako krisia, matxinada feminista, koalizio “aurrerakoiaren” Gobernuen saldoa, sozialdemokraziak eskuin muturreko demagogiaren alde jokatzen duen papera, eta langile borroka oso gogorren fase berri oso bat, burokrazia sindikala gainditzen duten borroka erradikalizatuak, eta tradizio klasista zoragarriei heltzen diete berriro, hala nola asanbladetan bozkatzea, erresistentzia kutxak, eta greba mugagabeak. Euskal Herriko M17ko greba orokorrak, Cadiz eta Galizako metalaren borrokek edota Katalunia eta País Valenciàko irakaskuntza matxinadak hori adierazten digute.
Gure helburua: klase borrokaren fase basati baterako prestatzea. Fase horretan, zalantzarik gabe, funtsezkoa izango da aurreko urteetako esperientzia guztia eta ehunka mila ekintza zuzenera eraman dituzten ondorioak. Etxebizitzaren arloan ikusten dugu, genozidio sionistaren aurka eta baita borroka sindikalean ere, besteak beste. Dagoeneko probatu dugu zer balio duen eta zer ez. Ez gaude inork eta ezerk faxismotik eta haren agenda antiobrerotik defenda gaitzan zain. Guk egingo dugu, gure eskuekin eta gure buruekin, matxinada sozialaren zerbitzura, non dena erabakiko den. Ez dira pasako!
Latinoamerika, mundua astinduko duen bolborategia
Azken panela oraintxe bertan klase borrokaren punturik beroenetako bati eskaini genion: Latinoamerikari. Miguel Camposek, Carlos Rodriguezek, Juan Diazek eta Ana Garciak kontinentearen panoramika bat aurkeztu zuten, eskuin muturreko hauteskunde garaipenek, Trumpen peoiek euren atzeko patioa berreskuratu nahian. Hala ere, ezin dute ezkerrean polarizazio basatia, altxamenduak eta krisi iraultzaileak eragotzi.
Bolivia, Argentina, Txile, Kolonbia edo Peru errealitate horren adibide onak dira, baita ezker iraultzaileak herrialde horien etorkizunean faktore erabakigarri bihurtzeko dituen erronken adibide ere. Asanblada Konstituziogile Libre eta Subiranoari buruzko eztabaida eta kontsigna horrek Txileko krisi iraultzailean izan zuen paper kaltegarria, edota Argentinak bizi duen bezalako ezohiko une batean ezkerreko indarrak nola batu, hauen izan ziren puntu beroenetako batzuk. Zer esanik ez, iraganeko esperientzietatik ikasiz, egun barrutik erabat garaitua dagoen Venezuelako iraultza bolibartarretik. Eta Kubako gertaera oso zailetarako gure burua prestatuz, AEBko inperialismoaren ofentsiba hilgarri baten menpe.
Latinoamerikako iraultzaren arnasak bizi-bizirik jarraitzen du gaur egun, nahiz eta honen motorrak aldatu. Kontinenteak bizi duen iraultza eta kontrairaultza egoera hau Europan ere begiratu behar dugun ispilua da, baita AEBko inperialismoaren beraren bihotzean ere, non egoera gori-gori dagoen Minneapoliseko greba historikoen eta DSAren aparteko hazkundearen ondoren.
Komunismo iraultzailearen indarrak eraikitzeko aparteko unea
Hori da hiru jardunaldi hauetan biziz eta gogoz bete gintuzten eztabaida guztietatik atera dezakegun ondorioetako bat. Ikasturte politiko honetan izan dugun hazkunde handia, parte hartzen ari diren gazteetan islatu zena, oso nabarmena izan zen eskolan zehar. Esperientzia handiko langileen pareko grina erakusten dute. Konbinazio zoragarri hori, aurrean ditugun aukeren aurrean, gogo biziz nabaritu zen, eta langile borroka gakoetan paper garrantzitsua jokatuz honaino iritsi izanak ematen digun konfiantza, Ikasle Sindikatuaren, Emakume Aske eta Borrokalarien eta Federico Engels Fundazioaren jarduera bultzatuz.
Etorkizuna ez dago idatzita. Guk erabakiko dugu gure esku-hartzearekin. Eskola honetatik borrokarako indartsuago atera gara, inoiz baino konbentzituago sozialismoa dela gure klasearentzako irtenbide bakarra.
Gogo hori udako diru-bilketa historiko batean gauzatu zen, eta Federico Engels Fundazioaren material politikoaren eta liburuen salmentako zifra errekorrak lortu ziren.
Aurrean dugun mehatxua handia da, baina etorkizuna ez dago idatzita. Guk erabakiko dugu gure esku-hartzearekin. Eskola honetatik borrokarako indartsuago atera gara, inoiz baino konbentzituago sozialismoa dela gure klasearentzako irtenbide bakarra.
Eta alde egin beharra dago zikindu arte. Antola zaitez Ezker Iraultzailean. Eraiki alternatiba komunista.
