Gaur egun krisi ekologiko baten erdian gaude, eta, horregatik, funtsezkoa da sastrakaren inguruan dugun ikuspegia birpentsatzea. Gaurko adibide gisa sasia eta otea hartu ditugunez, azpimarratu nahiko nuke ez direla oztopo hutsak, ezta paisaiaren akats estetikoak ere. Aitzitik, basoaren sorreran ezinbestekoak diren trantsizio-prozesuen parte dira.
Kontua da paisaia barrutik ulertzen saiatzea: sastrakak lur biluzia babesten du, itzala eta egitura ematen dizkio, eta, nolabait, etorkizuneko basoaren sehaska bihurtzen da. Horregatik, aitortza egin behar diegu sasiari eta oteari: ekosistemaren lehen faseetan betetzen duten funtzioari, alegia. Azken batean, sasiaren itxurazko nahasmen edo zikintasun estetikoaren atzean benetako garbitasun ekologikoa baitago.
Jakina, bideak berreskuratu eta mantendu egin behar dira. Hala ere, mendia garbitzeaz hitz egiten dugunean, sastraka kaos desatsegin gisa ikusteko joera izaten dugu. Baina zer da garbitasuna mendian? Lur biluzi eta isil bat al da? Ikuspegi ekologikotik, lur garbi hori lur hiltzat har liteke. Aldiz, sasiak kentzen ditugunean, milaka urtez osatutako bioaniztasun-sareak ahultzen edo desegiten ari garela kontuan hartu behar dugu. Sasia ez da zaborra. Habi bat da; intsektuen, hegaztien eta beste izaki askoren babesleku. Finean, ekosistema oso bati eusten dion egitura bizia da.
